De afgelopen weken heb ik bijna iedere dag geschreven. Soms begon dat bij onderzoek naar bewegen of voeding. Een andere keer bij iets wat in het nieuws gebeurde, een documentaire die ik zag, een gesprek tijdens Personal Training of iets waar ik zelf over bleef nadenken. Daardoor ontstonden blogs over onderwerpen die op het eerste gezicht weinig met elkaar te maken hebben.
Ik schreef over kramp tijdens het sporten, botdichtheid, alcohol, eenzaamheid, kunstmatige intelligentie, Hyves, ouderschap, ondernemers, smartwatches, gamen en uitstelgedrag. Zet alleen die onderwerpen achter elkaar en het lijkt alsof ik alle kanten op ga.
Toen ik er vandaag naar keek, zag ik juist het tegenovergestelde.
Ik schrijf steeds over dezelfde mens.
Gezondheid begint voor mij steeds vaker vóór de training
Een deel van wat ik schrijf begint heel concreet bij het lichaam. Zo schreef ik over wat je kunt doen bij kramp tijdens het sporten, over botdichtheid en waarom je ook je botten traint en over sterk ouder worden en het belang van spierkracht.
Dat zijn onderwerpen waarbij fysieke training vanzelfsprekend een rol speelt. Toch merk ik dat mijn interesse zelden stopt bij de oefening zelf.
Dat werd deze week heel concreet toen ik schreef over wanneer je beter een training kunt overslaan. Die gedachte ontstond tijdens een echte Personal Training. Iemand wilde drie keer per week trainen, terwijl we samen concludeerden dat een vrije maandag op dat moment meer aan zijn gezondheid zou bijdragen. Voor mij werd juist dát onderdeel van de Personal Training.
Hetzelfde zie ik wanneer ik schrijf over fitter een operatie ingaan of over de vraag wanneer gezondheid eigenlijk begint. Bewegen is concreet. Je kunt een training plannen, gewichten pakken, wandelen, fietsen of beginnen met krachttraining. De interessante vraag ontstaat vaak een stap eerder: wanneer besluit je dat jouw gezondheid belangrijk genoeg is om er vandaag iets mee te doen?
Daarom schreef ik ook over waarom we wachten met onze gezondheid en later over het gegeven dat gezondheid uitstellen óók een keuze is. Die onderwerpen liggen dicht bij elkaar, maar voor mij zit er een belangrijk verschil tussen. Wachten kun je onderzoeken als gedrag. Zodra je ziet dat wachten zelf een keuze is, verandert de vraag die je aan jezelf kunt stellen.
Weten wat gezond is, blijkt maar een klein gedeelte van het verhaal
Voeding laat dat misschien nog duidelijker zien. Vrijwel iedereen kan een aantal producten noemen die gezond zijn. Toch zegt die kennis weinig over wat iemand vanavond daadwerkelijk eet.
Toen ik schreef over wat je lichaam nodig heeft bij gevarieerd eten, ging het daarom vanzelf over meer dan losse voedingsmiddelen. Bij gezond eten als ondernemer met een onvoorspelbare agenda wordt nog duidelijker dat een voedingskeuze plaatsvindt midden in een werkdag, tussen afspraken, tijdsdruk en wat er toevallig beschikbaar is.
Datzelfde fascineert mij bij alcohol. Ik had een blog kunnen schrijven over calorieën, slaap of lichamelijke effecten. Mijn vraag werd uiteindelijk veel eenvoudiger: waarom drink je alcohol? Het antwoord daarop verschilt per persoon. Juist daarom vind ik de vraag interessant.
Het komt ook terug bij waarom gezonder leven soms niet lukt en bij het moment waarop je ’s avonds terugvalt in slechte gewoontes. Overdag kun je precies weten wat je van plan bent. ’s Avonds ben je dezelfde persoon, maar met een hele dag achter je. Energie, aandacht en omstandigheden zijn veranderd. De keuze vindt plaats in die werkelijkheid.
Aandacht blijkt misschien wel de rode draad
Dat is voor mij voeding en ritme: kijken naar wat iemand eet én naar het leven waarin die keuze gemaakt wordt.
De afgelopen dagen schreef ik ook over de terugkeer van Hyves. Wat mij daaraan interesseerde was uiteindelijk nauwelijks Hyves zelf. Het bracht mij bij wat je aandacht geeft, groeit. Sociale media concurreren om aandacht, maar wij beslissen ondertussen iedere dag waar we naar kijken, op reageren en naar terugkeren.
Die gedachte kwam vanuit een totaal andere hoek ook terug toen ik schreef over gamen en gezondheid en over de vraag of een smartwatch je gezonder kan maken. Technologie kan informatie geven, gedrag registreren en onze aandacht trekken. Uiteindelijk interesseert mij vooral wat wij met die informatie en aandacht doen.
Zelfs mijn blog over AI, het einde der tijden en bewustzijn kwam voor mij bij de mens terecht. Nieuwe technologie roept grote vragen op, terwijl ik steeds opnieuw geïnteresseerd raak in degene die tegenover die ontwikkeling staat. Wat doet het met hoe wij denken? Welke plaats geven we technologie in ons leven? Wat besteden we uit en wat willen we zelf blijven ervaren?
En dan zijn er nog de andere mensen
Misschien is mentale helderheid daarom zo’n belangrijk onderdeel geworden van hoe ik naar gezondheid kijk. Een mens leeft niet alleen met een lichaam. We leven de hele dag met onze gedachten en onze aandacht.
Gezondheid wordt vaak persoonlijk gemaakt. Jouw lichaam. Jouw voeding. Jouw slaap. Jouw keuzes. Toch leven we voortdurend tussen andere mensen.
Dat zag ik terug toen ik schreef over stress bij ouders en voor jezelf zorgen. Ouderschap verandert de verdeling van tijd en aandacht. Bij ondernemers gebeurt iets vergelijkbaars vanuit een andere verantwoordelijkheid. Daarom interesseerde mij ook waarom sommige ondernemers vóór hun werkdag trainen. Het tijdstip van die training zegt iets over de plaats die iemand zijn eigen gezondheid geeft voordat de rest van de dag zich ermee gaat bemoeien.
Verantwoordelijkheid voor anderen kan zelfs invloed hebben op het moment waarop iemand uitspreekt dat het zelf niet goed gaat. Dat was voor mij de kern van waarom mensen soms pas iets zeggen als het niet meer gaat.
Misschien schrijf ik daarom zoveel verschillende blogs
En vervolgens kwam ik deze week via cijfers over eenzaamheid bij een andere kant van contact terecht: waarom kun je je eenzaam voelen terwijl je niet alleen bent? Je kunt omringd zijn door mensen en toch weinig van jezelf laten zien. Mijn eigen gedachte daarbij werd uiteindelijk heel concreet: als ik verdieping wil, moet ik zelf verdieping geven.
Dat vind ik interessant aan schrijven. Ik begin soms bij een onderzoek, cijfer of gebeurtenis en kom tijdens het nadenken ergens terecht waar ik vooraf niet noodzakelijk naar op zoek was.
Als ik alleen over Personal Training zou schrijven, zou ik honderden artikelen kunnen maken over oefeningen, trainingsschema’s, sets, herhalingen en spiergroepen. Als ik alleen over voeding zou schrijven, zijn er minstens zoveel onderwerpen te bedenken.
Maar dat is uiteindelijk niet wat mij het meeste bezighoudt.
Ik wil begrijpen waarom we doen wat we doen. Daar schreef ik ook letterlijk over in waarom doen we wat we doen? Soms ligt het antwoord in ons lichaam. Soms in onze omgeving, zoals bij de vraag of je omgeving stress kan veroorzaken. Soms ligt het in onze agenda, terwijl die agenda helemaal niet rustiger hoeft te worden om gezonder te leven. En soms kom je uit bij een keuze waarvan je al lang wist dat je hem ooit moest maken.
Daarom heb ik de afgelopen weken ook steeds meer geschreven vanuit actualiteit. Een nieuwsbericht, onderzoek of maatschappelijke ontwikkeling geeft mij iets om naar te kijken. Daarna begint voor mij het interessante gedeelte: waarom blijft juist dát bij mij hangen?
Als ik nu al die blogs teruglees, zie ik fysieke training, voeding en ritme, mentale helderheid en spirituele verdieping steeds door elkaar heen bewegen. Precies daarom zijn het voor mij vier pijlers van gezondheid. In het echte leven doen ze dat ook.
Misschien verklaart dat ook waarom een blog over Hyves uiteindelijk naast een blog over spierkracht kan bestaan. Waarom Brennan Heart naast gezond eten voor ondernemers staat. Waarom een smartwatch, alcohol, een operatie en een overgeslagen training uiteindelijk op dezelfde website terechtkomen.
Ik schrijf niet iedere dag over hetzelfde onderwerp.
Ik kijk iedere dag opnieuw de mens en gezondheid.
