Tony Horton is al jarenlang een inspiratie voor mij. Ik heb meerdere boeken van hem gelezen en in mijn periode op het cruiseschip deed ik zijn P90X-workouts. Ik haalde daar geweldige inspiratie uit, zowel voor mijn eigen trainingen als voor mijn ontwikkeling als trainer.
Dat is inmiddels jaren geleden. Toch kom ik Tony Horton nu opnieuw tegen, alleen kijk ik met andere ogen naar hem. Niet meer alleen naar de trainer achter P90X, maar naar iemand die inmiddels 68 jaar is en nog altijd bezig is met training, gezondheid en persoonlijke ontwikkeling.
Juist dat vind ik interessant. Hij laat zien dat je als trainer een leven lang kunt blijven ontwikkelen zonder afscheid te nemen van waar je ooit voor stond.
Van P90X naar longevity
Tony Horton werd wereldwijd bekend als de man achter P90X, het intensieve trainingsprogramma van Beachbody, tegenwoordig BODi. Krachttraining, conditie, flexibiliteit, yoga en veel variatie kwamen daarin samen. Het was een programma dat je fysiek uitdaagde, maar waarin ook motivatie en doorzettingsvermogen een belangrijke plaats hadden.
Die variatie was geen willekeur. In zijn boek Bring It! beschrijft Horton onder andere individualisering, periodisering en progressie als belangrijke uitgangspunten. Vooral die individualisering is voor mij nog steeds relevant. Mensen verschillen van elkaar. Hun lichaam, ervaring, doelen en omstandigheden verschillen. Goede training begint daarom bij de mens die het gaat uitvoeren.
Wat ik interessant vind, is dat Horton daar niet is blijven staan. Waar P90X vooral bekend werd door de intensiteit van de trainingen, spreekt hij tegenwoordig veel breder over gezondheid. Kracht blijft belangrijk, maar mobiliteit, balans, herstel, slaap, voeding, mentale gezondheid en zingeving hebben eveneens een plaats gekregen in zijn visie op longevity.
Longevity gaat over langer leven, maar vooral ook over langer gezond en zelfstandig kunnen functioneren. Het verschil tussen hoeveel jaren je leeft en hoeveel van die jaren je in goede gezondheid doorbrengt, wordt daarbij steeds belangrijker.
Voor mij is dat een verbreding van wat training uiteindelijk voor een mensenleven kan betekenen.
Blijf bij jezelf
Ontwikkeling betekent voor mij dat ik nieuwe kennis kan toevoegen aan wat ik al weet. Ik kijk anders naar training dan twintig jaar geleden, maar de ervaringen van toen hebben juist bijgedragen aan de inzichten die ik nu heb.
Dat herken ik bij Horton. De vorm verandert, terwijl veel principes overeind blijven. In The Big Picture komen bijvoorbeeld variatie, consistentie en intensiteit terug, naast onderwerpen als balans, herstel, plannen en purpose. Hij trekt daarmee principes uit fitness door naar de rest van het leven.
Daar zit voor mij een belangrijke les in. Je kunt nieuwe kennis toevoegen, ervaringen meenemen en eerdere overtuigingen bijstellen, terwijl je nog steeds weet waar je vandaan komt. Je ontwikkeling wordt daarmee een voortzetting van wat je al hebt opgebouwd.
Dat is voor mij bij jezelf blijven.
Do your best and forget the rest
Een uitspraak die onlosmakelijk met Tony Horton verbonden is, is “Do your best and forget the rest.”
Ik kende die woorden vooral als motivatie tijdens zijn trainingen. Je doet wat je kunt, je zet jezelf in en je laat los wat op dat moment buiten je mogelijkheden ligt.
Jaren later zit daar voor mij nog steeds een kern van waarheid in. Alleen hoeft mijn beste prestatie van vandaag niet hetzelfde te zijn als mijn beste prestatie van twintig jaar geleden. Omstandigheden veranderen. Een lichaam verandert. Prioriteiten veranderen. Wat je kunt geven, kan per dag verschillen.
“Do your best” betekent voor mij dat je eerlijk kijkt naar wat er vandaag mogelijk is en daar verantwoordelijkheid voor neemt. “Forget the rest” voorkomt vervolgens dat alles wat minder goed ging belangrijker wordt dan wat je wél hebt gedaan.
Dat maakt de uitspraak voor mij inmiddels groter dan trainingsmotivatie alleen.
Consistentie is een van de belangrijkste dingen
In The Big Picture noemt Horton consistentie een van zijn belangrijkste principes. Dat begrijp ik na ruim twintig jaar in fitness steeds beter.
Een extreem trainingsprogramma een paar weken volhouden is iets anders dan tientallen jaren blijven bewegen. Hetzelfde geldt voor voeding. Een streng voedingspatroon tijdelijk volgen kan resultaat opleveren, maar gezondheid wordt uiteindelijk mede bepaald door wat je jaar na jaar blijft doen.
Daarom kijk ik naar consistentie als iets dat verder gaat dan discipline. Iets moet ook uitvoerbaar blijven. Training, voeding, slaap, herstel en ontspanning maken allemaal deel uit van je dagelijkse leven. De manier waarop je die onderdelen met elkaar combineert, bepaalt mede of je ze op lange termijn kunt volhouden.
Dat wordt bij longevity nog belangrijker. Het gaat dan om duizenden gewone weken achter elkaar waarin de keuzes die je maakt zich langzaam opstapelen.
Trainen voor later
Longevity verandert voor mij ook de vraag waarom we trainen. Een sterker lichaam, meer spiermassa, een lager vetpercentage of simpelweg beter in je vel zitten kunnen allemaal prima redenen zijn om vandaag te beginnen.
Maar er bestaat ook een langere termijn. Wat moet jouw lichaam over twintig of dertig jaar nog kunnen?
Dan krijgt krachttraining een andere betekenis. Spiermassa gaat over uiterlijk, maar helpt ook om kracht en zelfstandigheid te behouden. Mobiliteit gaat over de bewegingsvrijheid die je dagelijks nodig hebt. Balans wordt belangrijk bij het voorkomen van vallen en herstel helpt om lichamelijke belasting te blijven verwerken.
Horton legt tegenwoordig nadrukkelijk de verbinding tussen kracht, cardio, mobiliteit, balans, coördinatie en herstel. Zijn trainingsprogramma The Power of 4 laat die ontwikkeling goed zien. Het programma combineert verschillende trainingsvormen en biedt mogelijkheden om de intensiteit aan te passen aan je eigen niveau en belastbaarheid.
Voor mij zit daar een belangrijke verschuiving in. Je bouwt een lichaam waarmee je vandaag iets kunt presteren en investeert tegelijkertijd in de mogelijkheden die je later wilt behouden.
Mijn MB-methode voor longevity
In oktober 2025 introduceerde Tony Horton The Power of 4 via BODi. Zijn benadering bestaat uit vier pijlers: fitness, voeding, supplementen en mindfulness. Daarmee kijkt Horton verder dan alleen fysieke training en richt hij zich op gewoonten die op langere termijn vol te houden zijn.
Die benadering vind ik interessant, omdat ik met mijn MB-methode eveneens vanuit vier pijlers naar gezondheid kijk. Het zijn andere pijlers, met een eigen uitgangspunt, maar de overeenkomst zit in het besef dat gezondheid veel meer omvat dan alleen bewegen.
Mijn vier pijlers zijn fysieke training, voeding en ritme, mentale helderheid, spirituele verdieping.
Met fysieke training werk ik aan wat het lichaam kan en wat ik daarvan zo lang mogelijk wil behouden. Voeding en ritme beïnvloeden hoe ik herstel, functioneer en leef. Mentale helderheid helpt mij om bewust om te gaan met stress, keuzes en veranderingen. Met spirituele verdieping onderzoek ik uiteindelijk een vraag die verder gaat dan lichamelijke gezondheid: waarvoor wil ik eigenlijk zo lang mogelijk gezond blijven?
Op één onderdeel verschilt mijn benadering nadrukkelijk van die van Horton. Hij geeft supplementen een eigen plaats binnen zijn vier pijlers. Ik zie supplementen als een mogelijke aanvulling wanneer daar een concrete aanleiding voor is. Mijn uitgangspunt blijft dat fysieke training, voeding, dagelijkse gewoonten en mentale gezondheid de basis vormen.
Daarom vind ik longevity interessanter dan alleen proberen zo oud mogelijk te worden. Honderd worden is voor mij geen doel op zichzelf. De kwaliteit van de jaren die eraan voorafgaan vind ik veel interessanter.
Het gaat mij om de mogelijkheden die ik gedurende mijn leven wil behouden, de ervaringen die ik wil blijven opdoen en de vrijheid om mijn leven zoveel mogelijk zelf vorm te geven.
Een leven lang trainer
Misschien is dat uiteindelijk waarom Tony Horton mij opnieuw inspireert.
Ooit deed ik zijn P90X-workouts op een cruiseschip en las ik zijn boeken om te leren over training. Nu kijk ik naar dezelfde man en zie ik iemand die ouder is geworden, zijn kennis heeft uitgebreid en zijn kijk op gezondheid heeft verbreed, terwijl ik nog steeds de trainer herken die mij destijds inspireerde.
Dat vind ik een mooi voorbeeld van wat een leven lang trainer zijn kan betekenen.
Na ruim twintig jaar in fitness weet ik veel meer dan toen ik begon. Tegelijkertijd zijn mijn vragen groter geworden. Ik wil nog steeds weten hoe iemand sterker kan worden en hoe training resultaat kan opleveren, maar ik wil ook weten hoe iemand sterk kan blijven en welke keuzes ervoor zorgen dat een lichaam over tientallen jaren nog zoveel mogelijk kan.
Misschien is dat wel de mooiste ontwikkeling die ik als trainer kan doormaken. Dat mijn ervaring mij steeds nieuwe inzichten geeft, terwijl mijn nieuwsgierigheid naar alles wat er nog te ontdekken valt blijft groeien.
Tony Horton inspireerde mij ooit om anders te trainen. Nu inspireert hij mij om te blijven ontwikkelen, zonder mijn eigen kern kwijt te raken.
Do your best and forget the rest.
