Vanochtend stond ik om kwart voor negen in de sportschool. Mijn Bodyshape-les begint om negen uur en ik probeer altijd een kwartier van tevoren aanwezig te zijn. Dat doe ik al zo lang dat het voor mij onderdeel is geworden van mijn manier van werken. Toch heb ik vanochtend tijdens mijn les bewust even benoemd waarom ik dat doe.
Want sommige dingen worden pas gezien wanneer je ze benoemt. En wanneer je iets iedere week doet, bestaat de kans dat het op een gegeven moment zo vanzelfsprekend lijkt dat niemand er nog bij stilstaat hoeveel aandacht en voorbereiding erin zitten.
Waarom ik een kwartier eerder aanwezig ben
Er zijn verschillende redenen waarom ik graag op tijd aanwezig ben. De eerste is heel praktisch: ik wil ongehaast aan mijn les kunnen beginnen. Wanneer ik om negen uur binnenkom terwijl de les ook om negen uur begint, moet ik op dat moment nog mijn spullen klaarleggen, de muziek aanzetten en zorgen dat alles gereed is. Ik zou dan al gestrest aan mijn eigen les beginnen, terwijl ik dat eenvoudig kan voorkomen door eerder aanwezig te zijn.
Dat is een bewuste keuze. Ik weet dat ik minder stress ervaar wanneer ik mezelf voldoende tijd geef om mijn les voor te bereiden. En omdat ik zelf invloed heb op hoe ik mijn ochtend indeel, maak ik daar ook gebruik van. Het zijn juist dit soort keuzes waarmee ik probeer de hoeveelheid stress in mijn dagelijks leven te beperken.
Niet alleen ik vind het prettig als ik op tijd ben, ik ben er ook juist eerder voor de leden.
Bij mijn Bodyshape-lessen zet ik vooraf de steps klaar. Dit zorgt voor structuur en regelmaat. Wanneer de deelnemers binnenkomen, hoeven ze zelf de step niet klaar te zetten en een plek te zoeken. De zaal is ingericht en iedereen kan rustig zijn of haar eigen materiaal verder klaarleggen.
Dat doe ik vanuit een stukje service. Het is een keuze die ik zelf maak, omdat ik het prettig vind wanneer mensen binnenkomen in een zaal waarin de voorbereiding al heeft plaatsgevonden. Ik merk dat die structuur bij mijn manier van lesgeven past. De les begint daardoor overzichtelijk en ik kan mijn aandacht besteden aan de mensen die komen trainen. Een praatje maken voordat we beginnen, wat tips geven en vragen beantwoorden. Daar is dan allemaal tijd voor.
De invloed van keuzes die niemand ziet
Wat ik interessant vind, is dat mijn keuzes ook invloed hebben op de ervaring van anderen. De deelnemers hoeven niet te weten hoe ik mijn ochtend heb ingedeeld om het resultaat daarvan te ervaren. Zij komen binnen in een zaal waarin de voorbereiding al heeft plaatsgevonden.
Misschien herken je het wel. Wanneer een vergadering op tijd begint, de juiste informatie beschikbaar is en iedereen weet wat er van hem of haar verwacht wordt, ontstaat er ruimte om daadwerkelijk met elkaar aan het werk te gaan. Maar wanneer die voorbereiding ontbreekt, kan een groot deel van de beschikbare tijd verloren gaan aan vragen, onduidelijkheden en het alsnog regelen van praktische zaken.
Het bijzondere is dat een goede voorbereiding vaak minder opvalt dan een slechte voorbereiding. Wanneer alles goed verloopt, is er weinig aanleiding om stil te staan bij de werkzaamheden die eraan voorafgingen. Pas wanneer iets ontbreekt, wordt duidelijk welke rol die voorbereiding eigenlijk speelt.
Dat maakt de bijdrage van degene die voorbereidt niet minder belangrijk. Het betekent alleen dat het resultaat soms zichtbaarder is dan het werk zelf.
Waarom ik het vanochtend heb benoemd
Tijdens mijn les heb ik verteld dat mijn aanwezigheid vóór negen uur ook onderdeel is van mijn lesvoorbereiding. Die vijftien minuten worden niet betaald. Mijn les begint officieel om negen uur, maar voor mij begint het werk dat nodig is om die les goed te laten verlopen al eerder.
Ik heb dat niet verteld omdat ik vind dat iemand mij daarvoor moet bedanken. Ik verwacht ook niet dat deelnemers voortdurend stilstaan bij alles wat ik voor een les regel. Zij komen om lekker te trainen en mogen ervan uitgaan dat ik mijn werk professioneel en goed doe.
Toch vond ik het belangrijk om er vandaag even aandacht aan te besteden. Wanneer je iets al jarenlang op dezelfde manier doet, kunnen anderen gemakkelijk aannemen dat het er nu eenmaal bij hoort. Terwijl ze misschien helemaal niet weten dat het een vrijwillige keuze is, die tijd en aandacht kost.
Door dat uit te spreken, verandert er niets aan de voorbereiding zelf. Maar er ontstaat wel meer inzicht in wat eraan voorafgaat. En dat vind ik waardevol, omdat mensen alleen rekening kunnen houden met iets waarvan ze weten dat het gebeurt. Mensen worden bewuster van de keuzes die ik in dit geval maak.
Erkenning, waardering en beloning
In Nederland wordt ook onderzoek gedaan naar de manier waarop mensen erkenning en waardering voor hun werk ervaren. In de Cultuurbarometer Erkennen & Waarderen van 2026, uitgevoerd onder medewerkers van Nederlandse kennisinstellingen, wordt bijvoorbeeld onderscheid gemaakt tussen je erkend voelen, gewaardeerd voelen en beloond worden.
Dat onderzoek gaat over de wetenschap en zegt niets over de waardering van mijn Bodyshape-lessen. Toch vind ik dat onderscheid interessant. Want erkenning, waardering en betaling zijn verschillende dingen.
Ik kan tevreden zijn met mijn werk zonder dat iemand mij daarvoor een compliment geeft. Ik kan iets vrijwillig doen zonder dat daar een financiële vergoeding tegenover staat. En ik kan het prettig vinden wanneer mensen begrijpen hoeveel aandacht ergens in zit, zonder dat ik daarvoor een tegenprestatie verwacht.
Dat onderscheid is voor mij belangrijk. Anders zou het benoemen van extra werkzaamheden al snel kunnen worden opgevat als een verzoek om meer waardering of betaling. Terwijl ik vanochtend vooral wilde laten zien dat er achter een vanzelfsprekend geworden situatie bewuste keuzes schuilgaan.
Wat verandert er wanneer je iets benoemt?
Misschien verandert er aan de buitenkant helemaal niets. De volgende keer begint mijn Bodyshape-les gewoon weer om negen uur en ben ik gewoon weer een kwartier voor de tijd aanwezig.
Maar er is wel iets veranderd in wat de deelnemers weten. Ze hebben nu gehoord waarom ik bepaalde keuzes maak en welke werkzaamheden plaatsvinden voordat hun les begint.
Dat vind ik eigenlijk al voldoende.
Want ik hoef niet te wachten totdat iemand opmerkt wat ik doe. Ik mag er zelf ook af en toe aandacht aan besteden, zonder dat daarmee de betekenis van mijn werk verandert.
En wanneer iemand de volgende keer een zaal binnenkomt waarin alles al klaarstaat, begrijpt diegene misschien iets beter dat dit niet helemaal vanzelf gebeurt en dat er heel wat bewuste keuzes aan vooraf zijn gegaan.
