Vanochtend kreeg ik tijdens mijn les twee complimenten. Iemand zei tegen me: “Je geeft zo leuk enthousiast les.” Het tweede compliment ging over iets wat vorige week was gebeurd. Iemand werd tijdens mijn les niet goed en is naar huis gegaan. Diezelfde dag heb ik haar via WhatsApp een bericht gestuurd om te vragen of het goed met haar ging. Toen ik haar vanochtend weer zag, vertelde ze dat ze het erg had gewaardeerd dat ik haar nog even een bericht had gestuurd.
Twee complimenten op één ochtend, over twee verschillende momenten. Bij het eerste werd iets benoemd wat iemand tijdens mijn lessen ervaart. Bij het tweede vertelde iemand dat ze iets had gewaardeerd wat ik na de les had gedaan. Dat bracht me bij complimenten en vooral bij de vraag wat een compliment oprecht maakt.
Voor mij zit dat voor een belangrijk deel in aandacht. Wanneer ik iemand een oprecht compliment geef, heb ik iets opgemerkt wat ik daadwerkelijk waardeer. Dat kan iets groots zijn, maar veel vaker gaat het volgens mij over iets kleins en concreets.
Een oprecht compliment is concreet
“Je geeft zo leuk enthousiast les.” Meer woorden waren er vanochtend niet nodig. Ik wist precies waar het compliment over ging.
Dat vind ik mooi aan een concreet compliment. Je hoeft iemand niet uitgebreid te vertellen hoe fantastisch diegene is. Je kunt gewoon benoemen wat je opvalt en wat je waardeert. Juist doordat iemand specifiek is, voelt het voor mij ook oprecht.
Dat kan over van alles gaan. De manier waarop iemand iets doet, hoeveel aandacht iemand ergens aan besteedt, de energie waarmee iemand binnenkomt, iets wat iemand heeft gemaakt of een klein gebaar dat je is opgevallen. Om zo’n compliment te kunnen geven, moet je alleen wel eerst aandacht hebben gehad voor wat er gebeurde.
Daar zit voor mij de verbinding tussen aandacht en complimenten. Je kunt moeilijk iets specifieks waarderen wanneer je het niet hebt opgemerkt. Het compliment begint daarom eigenlijk al vóór de woorden worden uitgesproken.
Iemand heeft gekeken, geluisterd of iets ervaren en besluit vervolgens: dit waardeer ik en dat ga ik zeggen.
Oprechte aandacht kan heel klein zijn
Het tweede compliment van vanochtend ging over iets wat vorige week gebeurde. Iemand werd tijdens mijn les niet goed en is naar huis gegaan. Diezelfde dag heb ik haar via WhatsApp gevraagd of het goed met haar ging. Toen ik haar vanochtend weer zag, vertelde ze dat ze dat bericht erg had gewaardeerd.
Voor mij was het logisch om dat bericht te sturen. Ik had gezien wat er tijdens de les gebeurde en wilde later weten hoe het met haar ging. Vanochtend hoorde ik dat juist dat moment van aandacht was opgevallen.
Daar zit voor mij ook de verbinding met het eerste compliment. Iemand merkte mijn enthousiasme tijdens het lesgeven op en sprak dat uit. In het andere geval werd juist de aandacht die ik aan iemand gaf benoemd en gewaardeerd.
Dat zijn geen grote gebeurtenissen. Het zijn gewone momenten tussen mensen. Juist daarom vind ik ze interessant. Oprechte aandacht hoeft niet groots te zijn en een oprecht compliment evenmin. Iets opmerken, er aandacht aan geven en soms gewoon uitspreken dat je het waardeert, kan al genoeg zijn.
