Gisteravond stond ik naast Brennan Heart bij de première van zijn documentaire in Koninklijk Theater Tuschinski in Amsterdam. Dat moment was voor mij bijzonder, want Brennan Heart is al jarenlang mijn muzikale idool. Ik hou van hardstyle en vooral van de manier waarop hij emotie en energie in zijn muziek bij elkaar brengt. Hoge vocals, euforische melodieën en vervolgens die diepe bass die je niet alleen hoort, maar door je hele lichaam voelt.
Er zitten hoogte- en dieptepunten in die muziek. Opbouwen, loslaten, spanning, emotie en vervolgens die ontlading wanneer de bass erin komt. Brennan Heart weet daar al 25 jaar mensen mee te raken en aan zich te binden. Ik ben daar één van.
Maar gisteravond ging het voor mij steeds minder over Brennan Heart.
Ik keek naar Fabian Bohn.
Achter Brennan Heart staat Fabian Bohn
Brennan Heart is de naam die op de posters staat. De naam die bovenaan een festival line-up verschijnt en die miljoenen mensen kennen van zijn muziek. Fabian Bohn is de mens die dat allemaal heeft meegemaakt.
In zijn documentaire laat hij beide kanten zien. De successen van een carrière die inmiddels 25 jaar duurt én de prijs die hij daar op verschillende momenten voor heeft betaald. De druk van optreden en reizen, voortdurend grenzen verleggen en uiteindelijk de invloed daarvan op zijn mentale en fysieke gezondheid.
Dat maakte indruk op me, juist omdat ik fan ben.
Het is gemakkelijk om naar een succesvolle artiest te kijken en vooral te zien wat hij bereikt heeft. Brennan Heart heeft iets opgebouwd waar ontzettend veel mensen alleen maar van kunnen dromen. Wanneer Fabian vervolgens vertelt wat er achter die successen gebeurde, verandert je blik. Het idool verdwijnt niet, maar er komt een mens naast te staan.
Een mens met hoogtepunten en dieptepunten.
En ineens wordt iemand tegen wie je opkijkt ook iemand in wie je iets kunt herkennen.
Van Charly Lownoise naar Ramon Roelofs
Ik heb dat eerder mogen ervaren met een andere artiest uit de muziekwereld die voor mij veel betekent: Charly Lownoise.
Ik mocht zelf in gesprek met de man achter die naam: Ramon Roelofs. Wanneer je Charly Lownoise zegt, denken veel mensen direct aan de muziek, Mental Theo, happy hardcore en een compleet tijdperk. Maar tegenover mij zat Ramon.
En juist daar wilde ik met hem over praten.
Wie is de mens achter de artiest? Wat gebeurt er wanneer de muziek stopt, het podium leeg is en alle aandacht verdwijnt? Welke ervaringen hebben iemand gevormd en hoe kijkt hij naar zijn eigen leven?
Dat gesprek kun je hier terugkijken:
Mijn interview met Ramon Roelofs – Charly Lownoise
Dat soort gesprekken interesseren mij omdat status uiteindelijk maar een klein gedeelte van een mens laat zien. Zodra iemand zich kwetsbaar opstelt en over zijn eigen leven praat, ontstaat er herkenning op een heel ander niveau.
Gisteravond gebeurde dat opnieuw. Ik ging naar een documentaire over Brennan Heart en kreeg het levensverhaal van Fabian Bohn te zien.
En achter Mister Bewustzijn staat Danny van Brussel
Daarmee kwam het verhaal ook dichter bij mezelf.
Want dezelfde scheiding bestaat bij mij.
Ik treed op mijn website naar buiten als Mister Bewustzijn. Mensen kennen mij daarnaast als Personal Trainer Danny. Maar de mens achter Mister Bewustzijn heet gewoon Danny van Brussel.
Ik heb mijn eigen levensverhaal openbaar gemaakt en daarin bewust ook de hoofdstukken opgenomen waarin het leven minder mooi was. Mijn verhaal begint dan ook met de omschrijving dat het gaat over “de successen, het falen, de reis en eenzaamheid.”
Dat is wie ik ben.
Ik heb fantastische hoogtepunten meegemaakt. Ik heb mijn eigen bedrijven opgebouwd, de wereld over gereisd, duizenden trainingen en lessen gegeven en meerdere awards gewonnen. Maar ik ken ook de andere kant. Ik ben jarenlang gepest, heb me eenzaam en verloren gevoeld, zag mijn eerste eigen Personal Training Studio tijdens de recessie verdwijnen en heb later tijdens covid opnieuw meegemaakt hoe snel iets wat je hebt opgebouwd onder je vandaan kan worden getrokken.
Ik hoef mijn hele levensverhaal hier niet opnieuw te vertellen. Waar het mij om gaat, is dat die hoofdstukken allemaal bij dezelfde Danny horen.
Net zoals Brennan Heart en Fabian Bohn dezelfde persoon zijn. Net zoals Charly Lownoise en Ramon Roelofs dezelfde persoon zijn.
Achter de naam staat een mens.
Misschien is balans een cliché omdat we er allemaal naar zoeken
Tijdens het schrijven kom ik steeds weer uit bij het woord balans. Dat woord wordt in de wereld van gezondheid en persoonlijke ontwikkeling zo vaak gebruikt dat het bijna een cliché is geworden. Toch begrijp ik ook waarom we het zo vaak gebruiken.
Want wie probeert er eigenlijk géén balans te vinden?
Tussen werken en leven. Tussen ambitie en tevreden zijn met wat je hebt. Tussen trainen en herstellen. Tussen gezond leven en genieten. Tussen er voor anderen zijn en tijd voor jezelf nemen. Tussen doorgaan en erkennen dat je een grens hebt bereikt.
Die balans ziet er voor iedereen anders uit en verandert gedurende je leven. Wat jarenlang goed gaat, kan door één gebeurtenis ineens compleet veranderen. Je werk verandert, je relatie verandert, je wordt ouder, je lichaam verandert of er gebeurt iets wat je nooit had gepland.
Dat herken ik uit mijn eigen leven en dat is ook wat mij raakt wanneer iemand als Fabian zijn verhaal vertelt.
Achter het succes blijft iemand zoeken naar een manier waarop zijn leven bij hem past.
Daarin levelt een idool ineens met ieder ander mens.
Personal Training begint voor mij daarom bij de mens
Die gedachte neem ik iedere Personal Training mee.
Voor mij staat daar geen lichaam dat een trainingsschema moet afwerken. Daar staat Danny tegenover een ander mens.
Natuurlijk gaan we trainen. Ik ben personal trainer en fysieke training is een belangrijk onderdeel van wat ik doe. Maar je laat de rest van je leven niet bij de deur achter wanneer je binnenkomt.
Je werkweek kan fantastisch zijn geweest of verschrikkelijk. Je kunt vol energie binnenkomen of nauwelijks geslapen hebben. Misschien ben je ontzettend trots op wat je hebt bereikt. Misschien loop je al maanden rond met iets waar bijna niemand iets vanaf weet. Misschien heb je vooral behoefte aan een zware training en misschien ontstaat er tijdens diezelfde training ineens een gesprek dat veel belangrijker blijkt te zijn.
Dat menselijke aspect hoort voor mij bij Personal Training.
Mijn eigen levensverhaal speelt daarin mee. Ik weet hoe het voelt om op verschillende momenten opnieuw te moeten beginnen. En ik weet inmiddels ook hoe belangrijk het kan zijn wanneer er op zo’n moment iemand naast je staat.
Het gevecht niet meer alleen voeren
In mijn levensverhaal staat een periode waarin ik tijdens covid opnieuw diep zat. Mijn werkzaamheden waren grotendeels weggevallen en ik vroeg mezelf serieus af of ik nog verder wilde met Mister Bewustzijn. Uiteindelijk kwam ik tot het antwoord dat ik door wilde gaan.
Daarna nam ik een beslissing die achteraf misschien nog belangrijker was: ik wilde het niet meer alleen doen. Ik schakelde iemand in die naar mij luisterde, mij zag en mij begreep.
Daarom betekent de zin “Je hebt het gevecht lang genoeg alleen gevoerd” voor mij zoveel meer dan een mooie tekst bovenaan een website.
Ik heb zelf ervaren hoe het is om gevechten alleen te proberen te voeren.
En ik heb ervaren wat er gebeurt wanneer je iemand naast je laat staan.
Gisteravond zat ik in Tuschinski naar Fabian Bohn te kijken, een mens die bereid was om ook de andere kant van zijn 25 jaar durende verhaal te laten zien. Later die avond stond ik op de foto met Brennan Heart, mijn muzikale idool. Een droom die uitkwam.
Datzelfde gevoel had ik eerder toen ik tegenover Charly Lownoise zat en met Ramon Roelofs aan het praten was over de mens achter die bekende naam.
En wanneer jij Mister Bewustzijn ontmoet, dan staat daar uiteindelijk Danny van Brussel.
Fabian heeft zijn verhaal. Ramon heeft zijn verhaal. Ik heb het mijne.
En jij hebt dat van jou.
Daar hoeven we geen van allen alleen mee te blijven rondlopen.
Je hebt het gevecht lang genoeg alleen gevoerd.
